27 grudnia 1918 roku w Poznaniu wybuchło Powstanie Wielkopolskie – jedno z najważniejszych i zarazem zwycięskich polskich zrywów niepodległościowych.
Do rozpoczęcia walk doszło dzień po przyjeździe Ignacego Jana Paderewskiego do Poznania, a jego wizyta stała się bezpośrednim impulsem dla gwałtownego wzrostu napięcia między Polakami i Niemcami.
Źródła historyczne podkreślają jednak, że o sukcesie nie zdecydował sam moment wybuchu, lecz wcześniejsza praca organizacyjna prowadzona przez polskie środowiska niepodległościowe w Wielkopolsce. Istotne znaczenie miało również szybkie tworzenie sprawnych struktur dowódczych oraz przechodzenie od spontanicznego oporu do coraz lepiej zorganizowanych działań wojskowych.
Historycy wskazują, że powstanie było jednym z tych wydarzeń, w których połączyły się społeczne zdyscyplinowanie, odpowiedzialność elit i umiejętność wykorzystania sprzyjającego momentu politycznego.
Ostateczny sukces został przypieczętowany w 1919 roku, kiedy zdobycze powstańców znalazły potwierdzenie w międzynarodowych rozstrzygnięciach po I wojnie światowej.
Powstanie Wielkopolskie bywa błędnie przedstawiane jako jedyny zwycięski polski zryw, ale bez wątpienia pozostaje jednym z najważniejszych przykładów skutecznej walki o państwo.
To wydarzenie do dziś przypomina, że w historii Polski równie istotne jak odwaga były organizacja, konsekwencja i odpowiedzialność za wspólnotę narodową.