13 kwietnia oddajemy hołd 22 tysiącom oficerów, policjantów, urzędników oraz wielu innych Polaków zamordowanych przez NKWD.
To jedna z najtragiczniejszych zbrodni w polskiej historii, wymierzona w przedstawicieli elit państwowych i społecznych II Rzeczypospolitej. Ofiary tej zbrodni zostały zabite nie dlatego, że popełniły jakiekolwiek przestępstwa, lecz dlatego, że były częścią polskiego państwa i polskiego narodu. Przez dziesięciolecia prawda o Katyniu była zakazana, fałszowana i wypierana z oficjalnej pamięci.
Mimo tego nie udało się jej zniszczyć. Przetrwała w rodzinach ofiar, w pamięci bliskich i w świadomości narodu, który nie pogodził się z kłamstwem. To właśnie dzięki tej pamięci możliwe było zachowanie prawdy o zbrodni, mimo prób jej wymazania i zakłamania. Dziś naszym obowiązkiem jest nie tylko wspominać pomordowanych, ale także strzec prawdy historycznej o ich losie.
Pamięć o ofiarach Katynia pozostaje moralnym zobowiązaniem wobec tych, którym odebrano życie i przez lata odbierano także należne miejsce w historii. Wobec takiej zbrodni pamięć jest nie tylko obowiązkiem, ale także jedyną formą zwycięstwa nad katami.